و لا صاحب الخيف الطريد محمّدا * و لو اكثر الايعاد لي و الترهّب مضوا سلفا لابدّ أنّ مصيرنا * اليهم فغاد نحوهم متأوّب كذاك المنايا لا وضيعا رأيتها * تخطّى و لا ذا هيبة تتهيّب همهء ابيات اين قصيدهء شريفه نخبه و فريده است و اگر مقام وسعت ميداشت همهء آنها را نقل ميكردم و دعبل خزاعى ( ره ) با همهء جلالت و نبالت و علوّ مقام ادبى و رفعت شأن شعرى كه دارد در تائيّهء معروفهء خود كه در مدح حضرت رضا - عليه السلام - سروده است در بعضى موارد تقليد و تبعيّت و اقتباس از برخى از مطالب عاليه و مضامين شريفهء اين قصيدهء غرّا كرده است و علماى اعلام - رضوان اللّه عليهم - نيز در موارد مقتضي از كتب خود بر اتقان برخى از محتويات آن بغايت درجه تصريح نموده‌اند فعليك بالرجوع اليها حتّى تعرف حقيقة ما ذكرناه . طالب تفصيل بيشتر در ترجمه و در شعر كميت رجوع كند بكتاب الغدير ( ج 2 ؛ ص 180 - 212 ) و همچنين بأعيان الشيعهء عاملى ( ره ) . - 4 - ابو فراس حارث بن سعيد حمدانى ( ص 228 : س 1 ) اينكه مصنّف ( ره ) گفته : « ابو فراس الحارث بن سعيد الحمداني است امير و شاعر و شيعى و معتقد كه او را قصايد بسيار است در امير المؤمنين و آل او ، و يكى از آن جمله اين قصيدهء ميمى است كه گويد : الحقّ مهتضم و الدين مخترم * و فييء آل رسول اللّه مقتسم ( الى آخرها ) » . اشاره بيكى از فحول شعراى شيعه است كه ترجمه و اشعار او زينت كتب بزرگان علماى ادب مىباشد اينك باندكى از ترجمهء او كه معرّف مقام شامخ او به قدر كفايت باشد مىپردازيم . ابن عنبه در فصول الفخرية فى اصول البرية گفته ( ص 61 ) : « از بنى جشم : عمرو بن كلثوم الشاعر . و كليب بن ربيعه كه سيّد ربيعه بود ، و برادرش